Miód produkowany przez pszczoły jest w istocie mieszaniną cukrów prostych, glukozy i fruktozy, która powstaje wskutek działania enzymów i kwasu mrówkowego na zebrany przez owady nektar lub spadź. Nektar i spadź są z kolei mieszaninami cukrów złożonych, głównie sacharozy. Pszczoły gromadzą nektar i spadź w plastrze, gdzie substancje te dojrzewają.
Ze względu na skład surowcowy wyróżnia się miód kwiatowy (np. miód lipowy), miód spadziowy i miód mieszany (nektarowo-spadziowy lub spadziowo-nektarowy). Osobną kategorią jest miód sztuczny.
Miód kwiatowy ma kilkanaście odmian. Większości jest on koloru jasnego, tylko kilka gatunków ma ciemnożółtą lub brązową barwę. Tego rodzaju miód charakteryzuje się silnym aromatem. Poszczególne nazwy gatunków miodu pochodzą od nazw roślin, z której pszczoły pobrały nektar. Wyróżnia się więc: miód lipowy, miód rzepakowy, wrzosowy, gryczany, akacjowy, koniczynowy, bławatkowy, malinowy, mniszkowy, cząbrowy, wielokwiatowy, manuka (powstaje w Nowej Zelandii).
Na rynku spotyka się też miody spadziowe pochodzące głównie z jodły i świerka (rzadziej produkowane są miody z drzew liściastych).
Miód spadziowy ma silne właściwości lecznicze, dlatego stosuje się go (albo leki na jego bazie) w schorzeniach dróg oddechowych. Ten rodzaj miodu ma ciemny odcień, przez co sprawia wrażenie zabrudzonego. W stanie patoki ma niemal czarny kolor, który blednie wskutek procesu krystalizacji.